Summerstories!

summers
Terugkijk op een bijzondere zomer!
Drie groepen, twee locaties, 30 gezinnen, 50 kinderen en een kledingactie!
De aftrap werd gedaan door Sliedrecht. Een groep van 27 jongeren ging naar Tiszaszalka. Er werd gewerkt bij 12 gezinnen en er werd een Engels kamp georganiseerd voor 15 kinderen.
Er werd geschilderd, schoongemaakt, vloeren gestort, gestuukt, hekken geplaatst, plafonds en deuren vervangen en alles uiteraard op Hongaarse wijze en tempo!
Engels kamp was een succes, elke dag weer een verassing met een mooie groep kinderen. Enkele kinderen waren zo blij met alles dat er continu een glimlach was van oor tot oor 🙂

Reactie’s van deelnemers:
‘There is meaning in every Journey that is unknown to the traveler.’ – Dietrich Bonhoeffer
‘Don’t shine so others can see you. Shine that through you others can see Him.’ – C.S. Lewis

Het cliché ‘woorden schieten te kort’, blijkt wel degelijk een kern van waarheid te bevatten…We hebben in deze dagen voornamelijk geklust bij de familie xx. Wat hebben we daar veel beleefd, gezien, gelachen, gewerkt en gepraat. Over en weer leerden we elkaar Hongaars en Nederlands. We leerden de zoon van 13 verschillende ‘boxen’ en dansten met zijn zusje. Met vader werd er handje gedrukt en met moeder werd er geknuffeld.Het afscheid viel me zwaar, omdat we samen zo intensief waren opgetrokken en ik zoveel liefde van hen kreeg. Want, wij kwamen daar niet alleen om te helpen: We werden zelf ook geholpen. Wij leerden van hen en ik leerde van hen; van alle mensen die we hebben ontmoet. Zij gaven lessen die je nooit meer vergeet. Als ik voor mezelf spreek, heb ik in Hongarije geleerd wat het is om de opdracht van Jezus echt handen en voeten te geven. Leren om voeten te wassen.(Elise)

Dit hadden we in december 2015, bij het start van de voorbereidingen, nooit durven dromen…
Terugkijkend op de reis is er één woord dat de reis goed omschrijft: samen. We hebben deze reis écht samen gemaakt als groep. Niet één groepslid viel buiten de boot. Hierin mogen we zien dat we daadwerkelijk één gemeente mogen zijn, verbonden door de liefde van Christus.
Daarnaast hebben we de werkzaamheden samen met de plaatselijke bevolking mogen uitvoeren. Hier kan je de sterke verbondenheid die bestaat eveneens zien. We zijn niet naar Hongarije gegaan om zomaar ‘iets’ neer te zetten. We zijn daar heengegaan om werkelijk contacten te leggen en op verschillende manieren aandacht te geven aan de Hongaren.
Bovendien hebben we deze reis samen met God mogen maken. Gedurende de vakantie is zijn liefde, vertroosting en zegen een intense krachtbron geweest. Vooral op de momenten dat we het lastig hadden (door ziekte, lastige ervaringen of spanningen), konden we altijd op Hem terugvallen.
We kijken terug op een geweldige reis die we voor geen goud hadden willen missen. De begeleiding en ondersteuning die we steeds hebben ontvangen van Michel en Janet heeft zeer zeker bijgedragen aan het grote succes. Mede door hun betrokkenheid is dit een reis geworden die we nooit zullen vergeten.
(Joëlle, Maarten en Frank)

De tweede groep kwam uit Kapelle. Een groep van 15 jongeren die naar Tapiobicske kwamen.
Een dorpje 50 km van Boedapest waar we sinds kort ook projecten aan het opzetten zijn. De groep werd dan ook hartelijk ontvangen door de plaatselijke bevolking met heerlijk typisch Hongaars eten!
Deze groep heeft veel gedaan aan de school (waarvoor veel dankbaarheid is vanwege de ernstige staat van het gebouw) en bij een aantal gezinnen is geschilderd, gesloopt en opgebouwd. Op de laatste dag hebben ze alle kinderen van de school verrast met een tas vol cadeautjes, wat een feest!

Reactie van deelneemster:
We begonnen met het opknappen van de school in Tápióbicske, maar we hebben ook bij mensen thuis geholpen met allerlei klusjes. Woensdagochtend ging de wekker al vroeg, waarna we vertrokken naar de school. Vanaf die ochtend is iedereen hard aan de slag gegaan. Schilderen, stuken, schoonmaken en zelfs een muurtje slopen, graven en beton storten voor een nieuwe fundering waren allemaal klusjes die aan bod kwamen.Op de laatste ‘werkdag’ hebben we meer dan 100 kinderen van de school blij mogen maken met een cadeau tasje (met o.a. kleurpotloden, een schriftje, tandpasta etc.) ook hebben we nog wat kleine spelletjes gespeeld. Deze productieve, maar ook ontzettend gezellige dagen hebben we afgesloten met een leuk dagje in Budapest. (Kimberly)

Deze zomer ging ik naar Tapiobiscke! Het ontvangst van St. Embrace en een aantal dorpsbewoners was erg hartelijk.Ik zelf heb gewerkt aan het realiseren van een steriele kamer voor een meisje met leukemie.Schoonmaken en schilderen (inclusief mezelf) en…voor het eerst gestuukt! Het contact en het spelen met de kinderen was ook erg leuk. Het was mooi om te zien en te horen dat ze zo genoten van onze aanwezigheid. Aan het einde van de week was het ook erg leuk om te zien hoe de school was opgeknapt. Namens ons allemaal willen we St. Embrace bedanken voor deze mooie ervaring. Tot volgend jaar !

Groep 3 kwam uit Middelburg. Een groep van 36 die ook naar Tapiobicske kwamen. Stefan en Marianne die de afgelopen twee jaar via Embrace een reis naar Hongarije hebben gedaan waren bij deze reis een grote steun in de organisatie voor ons! Dankjewel!
De groep heeft ontzettend veel werk verzet bij 18 gezinnen, een super kamp georganiseerd voor in totaal 35 kinderen en een mega muzikaal evenement neergezet op de laatste dag. Alle kinderen van het kamp lieten hun talenten zien. De groep had zelf een dorpslied gemaakt wat de hele zaal los kreeg!
Resultaat: grootste gedeelte van de zaal samen met de groep op het podium; dancing gypsie style!

Reactie’s van deelnemers:
Ik zag er enorm tegenop….Wat ik heb geleerd deze reis, is dat we een God van rechtvaardigheid hebben. Hij roept ons om te gaan naar de mensen die het nodig hebben. Mijn hart is gaan branden voor deze prachtige mensen en de oproep van God om de wereld in te trekken en Zijn levensreddende boodschap uit te delen.. Ik heb me nog nooit zo rijk gevoeld als in deze week.God was bijna tastbaar aanwezig deze week. Het moeilijke van deze reis vond ik, om de gezinnen weer los te laten. (Jolise Cornelisse)

Is dat wel wat voor mij?.. De mensen waren heel open en vriendelijk, gelijk wat lekkers en een bakje koffie en aan het werk en met de kinderen spelen je zag het gezin opblinken wat waren ze ons dankbaar. Ik merkte echt wat de liefde van Jezus kon betekenen voor deze mensen en ben God daar ook echt dankbaar voor dat ik dit mocht doen, een erg indrukwekkende week maar ooh wat was het mooi. Als groep jongeren groei je ook dichter naar elkaar steeds hechter. In oktober hoop ik (inmiddels realiteit!) weer terug te gaan omdat het super gaaf is om te doen! (Wilbert Schaeffer)

Drie bijzondere groepen waarbij er aan zowel de gevende en de ontvangende kant veel mensen zijn aangeraakt.
Jongeren die geconfronteerd werden met schrijnende armoede en onvoorstelbare woon en leef omstandigheden.
Dat maakt vaak nogal wat los als ze dat tegenover hun eigen leven zetten. Maar dat besef is wel een deel van hetgeen wij met deze reizen willen bereiken.
Bij de gezinnen waar geholpen werd mochten ze grote dankbaarheid en gezelligheid ervaren. Veel lekkers en uiteraard cola en fanta!
De wijze waarop er door de groepen is gewerkt, de enorme liefde en warmte die ze uitgestraald hebben, ook bij de kampen, heeft wederom veel harten geraakt.
Tranen hebben gerold zowel bij de mensen uit Nederland als de mensen hier in Hongarije…
“Nog nooit heb ik zoveel vreugde en liefde ervaren bij iemand..
( uitspraak bewoner )

Our feet failed…our faith grew!

“You called me up upon the waters, the great unknown, where feet may fail.”

life

Juli 2016…
Na een lange, intensieve en mooi tijd van voorbereiding ligt er een zomer voor ons waarin we met drie groepen jongeren het verschil mogen gaan maken. Erna in september drie weken een klusgroep. Het belooft weer een bijzondere periode te worden.

Het is nu bijna een jaar na ons vertrek. Als we kijken wat er in deze tijd is gebeurd komt er bij ons maar 1 woord naar boven:“Amazing”
Jonatan en Elisa hebben een goed en leuk schooljaar gehad. Ondanks de andere taal, andere school en ander land hebben ze allebei de docenten verbaasd doen staan. Jonatan kon bij zichzelf blijven ondanks hoe of wat anderen deden en verzorgde zelfstandig zijn huiswerk. Bij Elisa verwachtten ze flink wat hobbels na de intake test, maar ze liet het tegenovergestelde zien! Van elke dag bijles in Engels ging ze al snel naar 2x en erna naar 1x. Dagelijks thuis met haar bezig zijn en een goede begeleiding op school zorgde het ervoor dat ze een jaar van succes ervaringen achter de rug heeft en een geweldige scorelijst! We zijn trotse ouders en dat laten we ze weten ook 🙂
Onze missie:
Een aantal highlighs willen we delen, maar naast deze dingen zijn er nog heel veel meer bijzondere gebeurtenissen geweest. Het ontvangen en werken met de vele bezoekers die geweest zijn bijvoorbeeld!

We konden eten geven aan mensen/gezinnen met een lege maag en lege kasten vullen met voedsel. Konden een aantal mensen (en een meisje van 8) van de straat af in een shelter krijgen en aan werk.

De eerste maanden van het begeleiding programma hebben laten zien dat een onvoorwaardelijke en gelijkwaardige benadering vrucht geeft. Vertrouwen en openheid was er al snel en geloof me dat is geen vanzelfsprekendheid in het werken met deze gezinnen. Steeds weer worden we stil hiervan. Mensen die openen voor ons waarvan ons werd gezegd dat we niet eens binnen zouden komen!
We hebben mogen zien en ervaren hoe “verdrukten” steeds weer aangeraakt werden/worden door de liefde die we uitdelen.Ongeloof, tranen en knuffels bij het besef dat we echt om hen geven. Maar ook natte ogen bij ons als je in het bos daklozen bezoekt en ze vertellen met de tranen over hun wangen dat in alles Jezus hun houvast is.

Er was de start van de daklozenkerk. Bezoekers worden geraakt en de gesprekken nadien zijn onbeschrijfelijk bijzonder en waardevol. Daar is geen volle “kerk”voor nodig!

Het jaar heeft ons zowel in Hongarije als in Nederland nieuwe, waardevolle contacten gebracht. Daar zijn we ontzettend dankbaar voor.
In alles zien we steeds weer dat God dichtbij is. In alles wat we doen en overal waar we komen zijn we ons ervan bewust dat de weg is voorbereid. Dat ervaren we steeds weer opnieuw.
Ons financiële plaatje is daar ook een voorbeeld van.
Ons maandelijks support was en is niet dekkend, maar ondanks dat hebben we altijd onze werkzaamheden kunnen uitvoeren. Financieel ondersteunen van onze missie is niet zomaar een bankoverschrijving.
Het is deel zijn van deze missie!
Het is het mogelijk maken van levens veranderende en reddende hulp en begeleiding!!
Naast dat we er zelf hard aan werken, vertrouwen we er steeds weer op dat God steeds weer harten zal aanspreken om op deze wijze deel te worden van Zijn plan.

Het zou niet eerlijk zijn als we zouden zeggen dat alles zonder hobbels is verlopen. Met regelmaat kregen we met tegenslagen of beter gezegd uitdagingen te maken. Van terugkerende auto problemen tot gezondheidsproblemen van onszelf en de kinderen. Zowel Michel als ik moesten extra naar Nederland i.v.m. een overlijden en een ouder die door het oog van de naald is gekropen.
Dat zijn dingen waarvan je van te voren weet dat ze kunnen gebeuren, maar eerlijk gezegd als je er dan voor en in staat zijn het delen van het leven waar je jezelf niet op kan voorbereiden.
Maar ook in deze periodes hebben we Zijn nabijheid mogen ervaren.

In alles van het afgelopen jaar hebben we inderdaad “feet may fail”ervaren.
Maar het heeft altijd geresulteerd in meer geloof, meer vertrouwen, passie en doorzettingsvermogen!

“And there we find YOU in the mystery, in oceans deep our faith will stand!”

 

Het gebeurt “gewoon” steeds weer…….

Half januari alweer..meer dan een half jaar zijn we nu in ons nieuwe thuis.

Het vorige blog is alweer een tijdje geleden en de werkzaamheden en ontwikkelingen staan hier alles behalve stil!

De kinderen hebben hun kerstrapport en vakantie gehad. De rapporten van de kinderen waren in 1 woord geweldig. We zijn dan ook enorm trots op onze kids!

Bezoek hadden we geen tekort aan in december. Het was een gezellige boel. Als laatste was Fam. Van de Slikke met hun twee kinderen hier. Voor onze kinderen was dat een echt feest. Lekker samen spelen, er op uit met elkaar, samen kerst, een week lijkt dan een aardig tijdje maar het vloog voorbij.

Wat staat er allemaal op onze agenda de komende maanden?

Pieter van den Hoek en Ivo Braamse komen een week in april om mee te lopen in ons werk en hiervan een documentaire te maken!! Geweldig!!

Inmiddels is bekend dat we deze zomer drie groepen hebben uit Nederland!! Wat een enorme zegen. Voor een klusgroep in september staat een aanbod in de steigers, dus daar horen we later nog van!Het in elkaar zetten van een volledig programma voor deze groepen loopt nu al. Wekelijks zijn we hiermee bezig. Het verschil met afgelopen jaren is dat we een nieuwe locatie erbij hebben. Tapiobiscke. Ook hier werken we vanuit de school als basis. Het verschil is alleen met Tiszaszalka dat dit geen Baptisten school is en wordt geleidt door een tijdelijke directeur. Zoals jullie misschien al begrijpen betekend dit dat meer door ons zelf geregeld moet worden.We werken heel nauw samen met Robbie. Hij is werkzaam bij de Hungarian Bapist Aid en woont zelf ook in Tapiobiscke. Vanwege de schrijnende situatie daar op de school en bij ontzettend veel gezinnen daar nam hij Michel mee naar zijn woonplaats in april 2015. Vervolgens kwamen er bij ons de aanvragen voor de groepsreizen en dat was een match met deze bestemming voor twee van de drie groepen.Tijdens de actie schoenendoos hebben we als gezin kennis gemaakt met een groot gedeelte van de kinderen en een kijkje genomen in de school.Vraagje; Is er iemand onder jullie die zich voor kan stellen dat school geen geld heeft om een triangeltje te kopen? Dat er geen computerles gegeven kan worden omdat de computers veel te oud zijn? De situatie op deze school is echt schrijnend en het is dan ook een enorme zegen om hier te mogen gaan helpen. Gezinnen selecteren om bij aan het werk te gaan wordt in dit geval ook door ons geregeld samen met Robbie. Belangrijk hierin is dat we in de periode naar de zomer toe al een aantal keren bij hun langs gaan. Op die manier ontstaat er vertrouwen een heel belangrijk punt voor ons en voor hen.

Elke donderdag ( en vanaf februari ook op de maandag) zijn we te vinden op de Maglodi ut zoals jullie weten. Het is en enorme zegen om daar te zijn. Onze aanwezigheid heeft effect, elke week weer. Vanaf deze week zijn we begonnen om brood mee te nemen. Hier vragen ze altijd om , maar krijgen ze daar niet bij hun “soepje”. Deze week hebben we dit voor het eerst gedaan en het was een ZEER groot succes! Wat een dankbaarheid en vreugde!! Op deze locatie mogen wij veel aanpassingen en verbeteringen doorvoeren. Dat is ontzettend gaaf, want deze locatie heeft veel potenties. Komende week en de weken erna zullen we aan de slag gaan met het huiselijk maken van de locatie, zorgen dat er wekelijks een preekuur is van de sociall workers, de openingstijden aanpassen en de manier van omgaan met de bezoekers bespreken. Voorbeeld hiervan is het opruimen van de stoelen terwijl er nog bezoekers zijn etc. De teamleider van deze locatie heeft aangegeven dat we op deze locatie “Carte Blache” hebben. “Doe ermee wat jullie willen, wij hebben vertrouwen in jullie en werken erin mee”.  Ook de district burgemeester is er blij mee, want die vindt alles goed wat het straatbeeld in zijn district verbeterd. Het is dan ook ons streven van deze locatie een plek van aandacht en erkenning te maken en niet alleen “voedseluitgifte”punt. Vanuit die aandacht groeit namelijk relatie. En vanuit relatie hopen we mensen van de straat te krijgen en herstel en verandering te realiseren.

Met de family-shelter zijn ook nog gesprekken gaande betreffende het bieden van sociaal/pastorale hulp.

Komende week zullen we in het bezit komen van warmhoud ketels. Hierin kunnen we grotere hoeveelheden voedsel warm houden en dus uitdelen op de straat. Staande op een locatie schijn je een vergunning nodig te hebben, maar dat hebben we opgelost door “mobiel” te blijven! Ketel in de trolley en rollen maar!Een tijdje terug zijn we in contact gekomen met een Koreaans echtpaar wat elke week voedsel uitdeelt. Omdat hun voor 6 weken weg moeten, zullen wij dit deze periode overnemen. Elke dinsdag zullen we rijst en soep uitdelen aan de daklozen/verslaafden op station Deli in Boedapest.

Het familiebegeleiding programma loopt goed en bijzonder. Laatste keer kwam ik bij een gezin binnen die had de dag ervoor haar vader begraven. Ik wist dat dit het geval zou kunnen zijn, omdat hij de keer ervoor in zijn laatste fase zat. Maar dan kom je binnen en dan zie je en hoor je een vrouw die gewoon helemaal op is..leeg. Helemaal logisch na zo een week. Op zo een moment laat ik alles van wat op het “lijstje” stond los. Ik heb naar haar verhaal geluisterd en gevraagd of ik voor haar mocht bidden. Dat vond ze heel erg fijn. Ze kon geen antwoord geven op mijn vraag of ze nog genoeg eten had voor de rest van de maand. “Alles is op aan de begrafenis, mijn broers wilden niet meebetalen”. De volgende dag heb ik wat boodschappen gedaan en bij haar bezorgd.Het andere gezin waar ik heen ging zat in de situatie van geen eten meer en geen geld voor de medicijnen voor de kinderen. Hartbrekend. Ook hier hebben we kunnen ondersteunen met basisvoedsel en een gasfles zodat ze weer kon koken.In januari kunnen we een gezin verder op weg helpen door het doneren van twee schapen. Een mannetje en een vrouwtje. Op deze manier kunnen ze de wol verkopen en ook fokken en verkopen.Deze schapen kunnen worden aangeschaft door de actie die er in de Evangelische Rafael gemeente Goes is gehouden!! Binnenkort zullen wij jullie dan ook met behulp van foto’s kennis laten maken met “JAAP en SANDRA” , twee schapen die toekomst bieden!Het programma laat zien dat het brede effecten heeft, meer dan we hadden kunnen bedenken…

Tsja en dan zorgt een bezoekje aan de dierenarts er ook nog voor dat je kennis maakt met een groep hier in onze woonplaats die gezinnen in (extreme)armoede  helpt. Ze helpen voornamelijk door het geven van hulpgoederen. Via facebook zagen ze wat wij doen. En zo gebeurt het dan dat Michel inmiddels al een aantal gezinnen heeft bezocht hier in Érd en voedselpakketten heeft kunnen uitdelen!

We vervelen ons dus absoluut niet!

Het maakt ons steeds weer stil als we zien hoe dingen lopen, het maakt ons steeds weer stil wat we voor mensen kunnen betekenen en het maakt ons steeds weer stil omdat we beseffen dat we door dit alles Zijn liefde mogen en kunnen laten zien..

 

Never underestimate the power of prayer…

“Mam..we wonen echt in Hongarije” zegt Jonatan. “En ik weet niet waarom maar ik vindt het hier gewoon fijner dan in Nederland”. Dit zijn uitspraken die voor ons van groot belang zijn. Het is thuis voor ons hier in Hongarije, maar ook de kinderen ervaren het zo en dat is misschien wel minstens zo belangrijk!

In Nederland hebben de kinderen herfstvakantie gehad, hier hebben ze dat niet. De eerste vakantie is tijdens de kerstdagen. Daar staat tegenover dat de zomervakantie hier al begint op 10 juni tot eind augustus! Af en toe hebben ze een dagje extra vrij, voor of na het weekend en daar genieten we dan ook extra veel van. Op school hebben ze het enorm naar hun zin ondanks dat het een stuk intensiever is dan in Nederland. De taal pakken ze snel op, Elisa gooit er thuis met steeds grotere regelmaat Engelse woorden en zinnen door en dat is een goed teken! Met vriendjes afspreken gebeurt ook met regelmaat en ook daar is taal geen barrière.

Op facebook zetten we met regelmaat updates over wat we meemaken en wat we doen. Niet iedereen maakt uiteraard gebruik van facebook dus wil ik ook in dit blog wat stukjes daarvan delen.

Michel was in de Oekraïne en Kroatië. Beide dagen waren lange ritten. De reizen werden door Embrace gedaan in samenwerking met de Baptist Aid. De hulpgoederen en het voedsel wat we konden uitdelen was mogelijk door verschillende donaties die we hebben mogen ontvangen. Het afgeven van de hulpgoederen in de Oekraïne werd vooral moeilijk gemaakt door het moeilijk kunnen passeren van de grens. Hulpgoederen de grens over zonder de aanwezigheid van iemand met een diplomaten pas is niet mogelijk. Twee bussen volledig afgeladen deze week en een volgende rit wordt later nog gepland. De eerste bus komt eigenlijk zonder moeite de grens over. Vervolgens stapt degene met de “pas” uit de bus, gaat de grens terug over en stapt in bus nummer 2 om deze ook over de grens te krijgen. Helaas…de douanier herkent hem en daarnaast staat deze bus niet geregistreerd op zijn naam in tegenstelling tot de andere bus. Reden genoeg om moeilijk te gaan doen. Bus aan de kant, klep open en dan maar wachten. Na een uur geven ze op en laten ze bus nummer 2 ook door. Bij aankomst worden de goederen met open armen ontvangen. Het is voor hen onvoorstelbaar dat ze zoveel krijgen. Mooi om deze dankbaarheid te mogen ervaren.

Kroatië…bij aankomst bij de grens wacht ook hier een uitdaging. De tijd om op het terrein te komen door middel van inschrijven en speciale pasjes is voorbij voor die dag. Er volgt een flinke onderhandeling en de belofte om de volgende keer drinken voor de bewakers mee te nemen. Dit blijkt voldoende en ze kunnen door. Wat Michel vervolgens waarneemt is intens. “O, Heer mijn God” is zijn primaire reactie. De goederen en voedsel wat ze bij hebben is in mum van tijd op. In een uurtje passeren meer dan 1000 mensen hem. Mannen, vrouwen, kinderen, baby’s. Elke dag registreren ze ruim 6000 mensen om ze vervolgens in bussen te zetten, vervolgens gaan ze op de trein. Hier wordt je stil van..Hoe kan dit goed gaan? Hoe kunnen de landen deze stroom van mensen aan? Er komt geen einde aan, ’s nachts gaat de stroom van mensen door. Ze mogen dan in de tenten blijven om een beetje te kunnen slapen. De volgende dag worden ze dan geregistreerd en ook op de bus gezet. Hulp is hier hard nodig en dat blijft voorlopig nog zo.

Inmiddels is de grens tussen Kroatië en Hongarije ook dicht. Dicht betekend in de praktijk dat de mensen op de officiële overgangspunten de grens nog steeds kunnen passeren. Dit is ook het geval bij de grenzen die dicht zijn gegaan naar Servië toe. Op gezette tijden, op officiële punten en met behulp van een officiële asielaanvraag. Hongarije heeft dit jaar tot nu toe 370.000 vluchtelingen binnen gekregen, de meeste trekken verder binnen Europa.  Michel zal binnenkort weer naar Kroatië gaan met de Baptist Aid om een grote hoeveelheid houdbaar voedsel, slaapzakken, matjes, hygiëne pakketten en regenjassen uit te delen. In Kroatië loopt het vast, omdat de vluchtelingen daar binnen blijven komen, maar met mondjesmaat door kunnen naar Slovenië.

Ik (Janet) ben nu twee keer naar Oost-Hongarije geweest  vanwege het gestarte sponsorprogramma daar. De eerste keer was eind september. De morgen na mijn bezoek kreeg ik om 07:00; een berichtje op mijn telefoon van 1 van de meiden (11 Jaar) uit een van de gezinnen. “Hoe gaat het met jou? Dankjewel voor wie je bent en wat je voor ons doet!”
Als ik aanklop bij 1 van de huizen opent een jongetje van 3 de deur, hij steekt zijn handen in de lucht en roept “Hollandul!!”. Dit gezin zat afgelopen twee jaar ook in de zomerprojecten en de kinderen weten inmiddels wie ik ben J
Een aantal weken terug kregen ze de opdracht om alles in een schriftje bij te houden van wat ze uitgaven.Mijn vertalers/vrienden waren zo enorm verbaasd…Ze hadden het gedaan! Alles tot in details netjes bijgehouden. Ik zat alleen maar met een smile van oor tot oor, en heb ze enorme gecomplimenteerd! Ik was niet verbaasd, ik heb bij de start besloten dat ik in deze mensen wil vertrouwen!
Alle gezinnen krijgen door ons gemaakte, mapjes met o.a. lijsten die ze in kunnen vullen om inzicht te krijgen in hun in- en uitgaven. Samen hebben we de vaste lasten ingevuld en wat er binnen komt. Ze zagen nu wat ze ter beschikking hebben om als leefgeld te gebruiken en te reserveren. Bij het ene gezin zie ik mogelijkheden, bij het andere gezin staan we voor zeer grote uitdagingen. We praten op een gezellige, ontspannen modus over hoe ze de dingen kunnen aanpakken. Het mooie is dat ik hen enorm help door puur mijn eigen ervaringen te vertellen. Wat mijn manieren zijn om zo min mogelijk geld uit te geven. Ze genieten ervan en we hebben echt plezier samen. Het is bijzonder en ik mag ervaren dat ik grote stappen zet in een goede band opbouwen. Wat ook super was om te zien is dat ze door hun inzet en de complimenten die ze daardoor krijgen trots durven te zijn op zichzelf. Het werkt ook opbouwend als het gaat om eigenwaarde! Het project wordt met zoveel enthousiasme ontvangen en de inzet van de gezinnen is groot. Ze gaan ervoor en dat maakt in alle opzichten het sponsorprogramma tot effectief, mooi en geweldig project! Ook afgelopen keer was weer bijzonder. Tijdens een bezoek bij een gezin komt het gesprek op geloven in God. Deze moeder begin uit zichzelf te vertellen. Jaren terug hebben we ons laten dopen, maar op de een of andere manier is er iets veranderd. We praten een tijdje en ik probeer haar een hart onder de riem te stoppen door aan te geven dat God er altijd is. Ook in problemen en moeilijkheden. Dat Hij niet altijd de omstandigheden wegneemt, maar ons wel de kracht en wijsheid geeft om er doorheen te komen. Deze zelfde moeder gaf aan dat ze blij is met haar andere manier van geld uitgeven en nadenken erover. Door deze verandering kon ze nu haar kinderen laten kiezen uit schoenen van 3000 huf  (ongeveer 10 euro) in plaats van 2000.

Naast het bezoeken van de gezinnen heb ik de laatste keer ook training mogen geven aan 8 vrouwen. Een training die hun in staat stelt om te gaan werken met het sponsorproject. Hoe breder het gedragen wordt hoe beter. Een missie moet niet alleen afhankelijk zijn van Michel en mij. Hun reactie was enorm positief! De training was geslaagd en de boodschap was duidelijk. Dit deel ging over de basis van het programma, hoe we werken en uitleg over de financiële begeleiding. Vanwege de uitleg over de basis van het programma was het gelijk een opbouwende boodschap voor hun geloofsleven. Dat maakte het extra bijzonder. Dat is namelijk de basis van dit programma. De onvoorwaardelijke liefde uitdelen, leven vanuit onze opdracht. Mijn bezoeken aan het oosten hebben nog meer meerwaarde gekregen. Naast de gezinnen en de trainingen zijn het de docenten en vrienden daar die steeds uitkijken naar mijn komst en het jammer vinden als ik weer ga. Mijn aanwezigheid, de vragen die ik stel, de bemoedigingen die ik geef, het geeft ze kracht en bemoediging. Dat terug te horen als extra feedback maakte mij heel erg stil…Tegelijkertijd zet dat mij ook gelijk aan het denken. Wat kan ik doen om deze mensen nog iets meer te geven..?

Ik kan nog veel meer schrijven, maar dan wordt dot blog wel erg lang 😉

Gebed heeft kracht, dat hebben wij al  meerdere malen mogen ervaren hier. Wij willen dan ook vragen of u ons wilt meenemen in uw gebeden. Dankjewel!

Alles is anders en toch..is het ons thuis!

Migranten problematiek..wij helpen mee! Meer erover leest u in dit blog. Daarnaast leest u over het opbouwen van een daklozen kerk, het sponsorprogramma en persoonlijke avonturen!

Inmiddels is het twee maanden geleden dat we verhuist zijn. Hiervan  zijn we ruim twee weken op project geweest in het Oosten van Hongarije. Zoals jullie kunnen lezen in het vorige blog is de projecttijd weer heel erg bijzonder geweest.

Als we terug zijn in ons huis in Érd na de projecttijd komen we niet echt helemaal tot rust. We hebben al maanden geen auto meer voor ons gezin. De bus is alleen geschikt voor 3 personen. Daarnaast internet regelen in huis en een zorgverzekering…maar..Al deze deuren gaan pas open als we in het bezit zijn van een Lacim kaart. Een kaart die bevestigd wie je bent en waar je woont. In Nederland kennen we dit niet. Allereerst op naar het gemeentehuis. Helaas, omdat we uit een ander land komen moeten we naar Boedapest naar de immigratiedienst. Op dinsdag na een lange reis met openbaar vervoer komen we daar aan. Heel veel mensen in de wachtkamer en een nummer wat nog ver in de toekomst ligt in onze handen. Michel moet 4 postzegels halen bij het postkantoor aan de overkant…geen idee waarom. Na 5 uur wachten zijn we aan de beurt. En gelijk is duidelijk dat al mijn internationale uitreksels niet voor niets zijn geweest! Maar dan vragen ze om onze zorgverzekering. We leggen uit dat we die pas kunnen aanvragen als we de adres kaart hebben. Ja, dat begrijpen we, maar mogen we toch uw zorgverzekering weten? Wat heb ik mijn lachen in moeten houden. Alles wordt omgedraaid! Michel moet van alles tekenen. Dat hij ons zal onderhouden, wanneer de laatste keer was dat we over de grens gingen etc. Uiteindelijk na veel stempels en papieren moeten we een ander papier tekenen. Ok, klaar zegt ze..Uhm, vertel? U kunt zien dat u nog een aantal documenten mist. Deze moet u nog inleveren dan kunnen we verder met de aanvraag. Conclusie; nog een keer in de rij! Gelukkig kan Vivi, een vriendin van ons oppassen op de kinderen en gaan we voor ronde 2 op vrijdagochtend. Een uur voor opening sta ik in de rij, met goed resultaat, er zijn maar 4 mensen voor ons. Tevreden met een ongeldige CZ pas en een bankafschrift stappen we om 10:00 buiten met 4 x een Lacim kaart. Een grote halleluja en woehoe kreet op straat is het gevolg!…Nu 2 weken later moest Michel een aangetekend “iets” gaan ophalen op het postkantoor. Wat blijkt; 4x de officiële Lacim kaart! Haha de kaartjes die wij hadden waren tijdelijke. En wij maar denken dat ze vast anders waren omdat we uit Nederland komen! Nu hebben we dezelfde als iedere andere Hongaar! O ja, en de postzegels, dat was in dit geval het betaalmiddel van deze kaart.

In de eerste week van augustus krijgen we bezoek van een gezin Wilbert en Rachel Koelewijn en hun twee kinderen. Twee jongens, allebei zelfde leeftijd als onze kids. We kennen elkaar niet. Via facebook en de website van Embrace heeft ze mij getraceerd. We gaan een dag met z’n allen op pad. We bezoeken de Utcafront (daklozen en verslaafden opvang) en de Maglodi Ut (voedselpunt voor daklozen en verslaafden). Het is heerlijk om er te zijn. Gelijk ook weer die bevestiging dat we hier horen. Een schouderklopje, kleine gesprekjes, glimlach, helpende hand en muziek..je ziet en voelt de plek veranderen. Van een tent waar een maaltijd wordt gegeven naar een tent waar aandacht wordt gegeven. Mensen fleuren op, genieten er zichtbaar van en vragen ook meteen wanneer we weer komen. Ook Jonatan voelt zich al thuis tussen deze mensen. Met zijn Engels praat hij er ook met een aantal en als snel wordt er gevraagd waar hun bárat (vriend) Jonatan is. Goed voorbeeld doet goed volgen, zo mooi om te zien! We hebben samen met dit gezin een heel bijzondere tijd. De overtuiging is er dan ook dat dit niet de laatste keer is dat we elkaar ontmoeten.

Tsja, de bus. Michel heeft met een tropische temperatuur heel veel garages gehad en ook vrienden deden hun best, maar helaas. We zijn in Hongarije, niet in Nederland! We besluiten een poosje naar de camping te gaan. Even bijtanken met het hele gezin. Omdat we dus nog geen auto hebben ga ik met het openbaar vervoer. Mijn avontuur begint met Hongaarse zinnen opschrijven en woorden opzoeken die ik tijdens deze reis wel eens nodig zou kunnen hebben. De volgende dag stap ik op de trein, uur later in de bus en 3 uur later sta ik op de camping. I did it! Het is erg fijn om in de rust te komen. De kinderen genieten enorm en we ontmoeten oude en nieuwe vrienden…Zo ook zien we weer onze autohandelaar die we vorig jaar voor het eerst ontmoet hebben. Hij bekijkt onze bus, maar geeft aan dat hij deze eigenlijk niet inkoopt. Wel anderen die bij hem langskomen en tegen hen zal hij het zeker aangeven. Hij verteld dat hij thuis een oude passaat heeft waarmee hij alleen naar zijn werk rijd. Het resultaat van deze ontmoeting en ons gebed ( inmiddels hadden we de zoektocht en actieve verkoop los gelaten ) ? Deze handelaar koopt onze bus en we krijgen zijn auto gratis te gebruiken tot het einde van zijn APK, 15 december! AMEN!

De kinderen zijn inmiddels op school gestart. Elisa in 1th Grade en Jonatan in 5th. Het zijn lange dagen van 08:15-15:35, maar ze hebben het naar hun zin en doen het goed!

Binnenkort staat er ook een bijzonder feestje op de agenda. Een Hongaarse trouwerij. Naast dat we de bruid mogen helpen met de bloemen…mag Elisa bruidsmeisje zijn! Wat bijzonder om dit te mogen meemaken!

We zijn van start gegaan met het sponsorprogramma. We zijn begonnen met 5 gezinnen . Deze gezinnen is uitgelegd wat het programma inhoudt en of ze deze hulp willen. In eerste instantie was onze planning om hiermee te beginnen als er financiën voor waren, maar we hebben besloten niet langer te wachten. De hulp is nodig en we starten! Start is dat ze hun uitgaven en inkomsten gaan opschrijven. Wat komt binnen en wat gaat eruit. Zo verkrijgen ze inzicht. Elke week krijgen ze bezoek van iemand die met ons samenwerkt en 1x per maand ga ik naar ze toe. Later in het programma komen andere aspecten naar voren zoals; hygiëne in en om je huis, van jezelf en van je kinderen, goed en gezond voedsel en het belang van onderwijs. Het hele programma is erop gericht om ze terug te krijgen naar zelfredzaamheid.  Omdat het van belang is om ons werk niet afhankelijk te laten worden van ons als persoon is het de bedoeling dat ik een paar mensen in het oosten hiervoor ga trainen. Zo wordt het werk breder gedragen en wordt continuïteit gewaarborgd.

De vluchtelingen problematiek is groot en ook hierin mogen en kunnen wij van betekenis zijn. We helpen persoonlijk op de locaties in samenwerking met de Baptist Aid. Deze hulp bestaat uit assisteren van verpleegkundige, ouders helpen met hun kinderen, geschikte kleding helpen uitzoeken etc. Maar daarnaast ook gesprekjes voeren, potje voetballen en uiteraard speelt Michel op zijn gitaar en zingen we! De kamp bewoners komen zoals altijd vanzelf op muziek af en der rest volgt vanzelf! Vanuit de B.A. kwam er de vraag naar ons of we konden meehelpen om hulpgoederen te verzamelen. Na een heleboel geregel en veel mails en bellen is er een vrachtwagen vol gekomen vanuit Nederland. Het grootste gedeelte wordt geladen door de Hervormde gemeente Sliedrecht ( een deel van hun lading is ook bestemd voor (Oost-Hongarije en de Oekraïne) en Blankenburgh zorgt voor 60 matrassen. Iedereen die meegeholpen heeft om dit te realiseren , heel erg bedankt! Ook voor de extra donaties die we hebben gekregen zijn we erg dankbaar. In overleg zullen we hier z.s.m. spullen van aanschaffen die het hardst nodig zijn en zelf uitdelen.

Een daklozenkerk…geweldig! Op de locatie waar een voedselpunt is gerealiseerd (Maglodi Ut) is de wens een daklozenkerk te gaan opzetten. De teamleider van deze locatie heeft ons gevraagd of we hier alsjeblieft aan mee kunnen helpen. Over die vraag hebben we niet lang nagedacht. Natuurlijk! We zijn in gesprek over hoe dit aan te pakken en kijken of de lokale Baptisten kerk er ook in mee wilt draaien. Deze locatie wordt nu elke week minimaal 1x door ons bezocht om praktisch te helpen, maar ook spelen we bordspelletjes met hun, maken muziek en doen een praatje.

Alles zo anders..en toch thuis.  Dit klopt helemaal. Alles is hier anders. De mensen gaan anders met elkaar om, praktische zaken regelen een stuk ingewikkelder, de manier van werken is hier anders, maar ondanks dat alles is het thuis voor ons. We hebben het minstens zo druk als in Nederland, maar er is een enorme vrede over ons besluit en ons leven hier. Het avontuur gaat verder, mooi, bijzonder, intens, niet altijd makkelijk, maar zeker te weten onze bestemming, ons thuis!

 

 

 

Code rood!

Code rood als het om de temperaturen gaat, maar zo ook als het gaat om de effecten van de werkzaamheden die Embrace afgelopen maandag is begonnen in Oost-Hongarije. Net als vorig jaar kunnen we vijf ochtenden Engels kamp verzorgen. Op het laatst kreeg ik te horen dat de locatie hiervan veranderen zou. In eerste instantie was ik hier niet zo blij mee, maar na verder onderzoek kwam ik ( samen met anderen) tot de volgende conclusie. Embrace is een stichting waarvan één van de doelen is om Zijn licht te laten schijnen op de donkere plaatsen. De locatie waar we vorig jaar het kamp hebben gedaan heeft inmiddels meerdere kampen mogen hebben. De locatie die ik op het laatst door kreeg helemaal geen! Nadat ik hierover nadacht was de keus makkelijk te maken. Niet moeilijk doen…ervoor gaan! Praktische zaken m.b.t. vervoer lossen we wel op! Inmiddels hebben we 4 ochtenden achter de rug met deze groep schoolkinderen. De leeftijd varieert van 12-16 jaar en elke morgen zitten er rond de 15 kinderen op ons te wachten. De groep uit de Maranatha kerk uit Goes die dit ook deze keer weer organiseert doet enorm goed werk! WP_20150721_10_05_53_Pro
De start was heel erg moeizaam de kinderen ervaren dit ook voor het eerst, ze zijn teruggetrokken en heel erg bescheiden. Het is echt trekken de eerste ochtend. Ontspannen activiteiten zoals voetbal en het veel hebben van interactie maakt dat op de tweede ochtend de boel al flink omslaat. Engels wordt geleerd door middel van rollenspel, media, sport en creatief bezig zijn.WP_20150722_11_53_14_Pro
WP_20150722_11_53_23_Pro
WP_20150721_11_23_43_Pro
Elke morgen beginnen we met een bijbel verhaal en gebed. Vanmorgen heb ik zelf het verhaal gedeeld van de sameritaanse vrouw bij de waterput. De uitleg die ik erna aan de kinderen heb gegeven had als kern dat ze waardevol zijn en dat God enorm veel van hen houdt. Dat mensen om hun heen in verleden en toekomst niet degene zijn die hun waarde bepalen. Dat we gelijk zijn, wie we ook zijn, uit welk gezin we ook komen of wat onze achtergrond ook is, ook hun en wij die het kamp geven. Dat God een trouwe God is en er altijd voor hen is. Het bijzondere was dat voordat de les begon er een meisje enorm verdrietig was. Zonder woorden heb ik haar getroost, alleen maar vastgehouden. Nadat ik mijn dagopening had gehouden kwam ik erachter dat dit meisje 1 van de weinige Hongaarse kinderen is op school, de rest van de scholieren zijn allemaal zigeuner kinderen. Het Hongaarse meisje was uitgescholden en ze was gezegd dat ze een vreselijke jurk aanhad. Hoe toepasselijk was mijn dagopening in deze situatie! Toen ik dit hoorde raakte mijn hart (voor de zoveelste keer) enorm bewogen om deze situatie. Gisteren had ik namelijk een gesprekje gehad met 1 van de andere meisjes en ’s avonds besefte ik dat de kans zo aanwezig is dat deze meiden afglijden zonder de juiste begeleiding en positieve aandacht.Schoolmentaliteit en het ernstig vroeg seksueel actief zijn is een groot probleem.Zoals altijd denk ik dan ook altijd in oplossingen en wat gaaf zou het zijn als er één of ander jongeren centrum zou zijn waar deze gasten terecht kunnen. Een plek waar ze heen kunnen voor plezier, aandacht, liefde, maar ook een stukje begeleiding. Om ze dat gevoel van waardevol zijn te kunnen laten ervaren en dat de kans op een geslaagde toekomst vergroot kan worden. Morgen de laatste ochtend Engels kamp, om 17:00 sluiten we feestelijk. Ouders worden uitgenodigd en presentaties worden door de kinderen gegeven.
Naast het kamp wordt er door de rest van de groep ontzettend hard gewerkt bij 10-12 huizen. Gezinnen zijn ontzettend dankbaar, blij en werken zelf hard mee om hun leefomgeving te verbeteren. Situaties verschillen van redelijk slecht tot afschuwelijk triest. Geen stromend water, smerige, kapotte meubels, kinderen die rondlopen in totaal afgedragen kleren of gewoonweg zonder. De hygiëne is ver beneden peil en ook hierover hebben we inmiddels al weer ideeën om ermee aan de slag te gaan op de lange termijn.

9d

5a

Het werk wat word verricht is super! De leiding is enorm prettig om mee samen te werken en er is een groot gevoel van eenheid. Muren worden hersteld, geschilderd, er wordt veel schoongemaakt en Henk Menkveld en een aantal heren werken zelfs op een dak om schoorstenen te maken!! Als dit niet gedaan had kunnen worden dan had deze jonge weduwe in de winter niet in haar huis mogen verblijven van de brandweer. P1090301

P1090314
P1090282

P1090302Vorig jaar is er een bedrag verzameld voor een wasmachine voor de school. Maar omdat dit niet praktisch bleek te zijn hebben we gisteren 8 wasmachines en 8 centrifuges bij gezinnen kunnen afgeven. Ook hiervoor zijn wij, maar zeker de mensen ook erg dankbaar.
P1090345

Één van de gezinnen waar we helpen woont een vader die door de mensen hier geen kans meer krijgt. Hij wordt echt voor alle onenigheid die er plaatsvindt aangekeken als schuldige. In het verleden heeft hij inderdaad misstappen gemaakt en ja, hij heeft heel veel kansen gehad, maar wie zijn wij om te zeggen dat hij het nu maar uit moet zoeken. Eens schuldig, altijd schuldig en klaar… Aan de directrice van de school heb ik vanmorgen uitgelegd waarom Michel en ik ervoor kiezen om hem wel kansen te geven. Wij mogen bij God ook elke dag opnieuw beginnen, elke keer weer een nieuwe kans. En hoe kijkt God naar deze vader? Ik leg haar uit dat het bijna mijn dagelijkse gebed is dat ik de mensen waarmee we werken wil zien door Zijn ogen en vanuit dat oogpunt geven we ook deze vader steeds weer een kans, omdat ook hij nog steeds geliefd is. Ze is ontroerd door dit gesprek en geeft aan dat ze weet dat ze ook zo naar deze mensen zou willen kijken. We praten nog even en dan vraagt ze of ik samen met haar wil afsluiten met gebed…uiteraard!

Bikkelen en nog eens bikkelen…maar er is altijd genoeg!

In het vorige blog konden jullie lezen dat het aftellen en inpakken was begonnen. Dat ook de school voor de kinderen rond was en dat ons huis in Nederland in goede handen is bij Hopmans wonen. Als ik dit schrijf zit ik op de bank in Hongarije, Erd.
WP_20150716_17_35_14_ProOnze woonplek wat een onderdeel is van het multifunctionele centrum van Embrace. In de twee dagen die we hadden om deze plek te vinden is het uiteindelijk toch gelukt en konden we gelukkig ook onze spullen kwijt. Dat was namelijk maar afwachten. Het gebeurt vaak genoeg dat je pas een maand later in het huis kan namelijk. In puur vertrouwen hebben we in Nederland de bus vol geladen en God zij dank ging het zoals we hoopten. De eerste lading vanuit ons huis was overgebracht! De weken nadat we dit hebben kunnen regelen zijn een waar gekkenhuis. Ons werk loopt door tot 1 juli en door de vakantie van leiding daar is het extra hard er tegenaan. Daarnaast wordt elke vrij moment benut om in te pakken, sorteren, weg gooien en schoon maken. Daarnaast lopen ander zaken ook gewoon door. De logopedie van Elisa, extra school activiteiten van Jonatan, afspraken voor Embrace, boekhouding, geen enkel moment van geen enkele dag is de afgelopen weken zonder activiteit geweest. Logischer wijs wil je zelf nog afspreken met mensen, maar er zijn ook mensen die “afscheid” willen nemen van ons. Waarom staat dat woord tussen aanhalingstekens? Als echt afscheid ervaren we het niet. We zitten uiteindelijk maar op 1400 km afstand, 1dag rijden of 2 uur vliegen. Wel is het besef dat we mensen voor langere tijd niet gaan zien niet altijd even leuk. 5 juli krijgen we de zegen mee in onze gemeente. Het is een mooie, bijzondere dienst. Na afloop zeggen verschillende mensen ons gedag en krijgen een aantal mooie teksten mee. Ook op ons werk krijgen we een enorm warm “afscheid”. De mooie woorden van Remko en Evelina Jorritsma, maar ook die van alle jongens/mannen. Het is werkelijk overweldigend!
ANBI 27 juli krijgen we geweldig nieuws..post van de belastingdienst. Stichting Embrace voldoet aan alle eisen en we hebben onze ANBI status verkregen! Van vreugde en opluchting doe ik een dansje en juich uitbundig. Het vele werk hieraan is niet voor niets geweest. Op vrijdag 10 juli moeten we het huis leeg hebben, want Michel vertrekt de volgende morgen om 05:00 naar Erd, samen met Jonatan. De dag is zeer pittig, er lijkt geen eind aan te komen..laatste loodjes wegen het zwaarst zeggen ze dan..Nou dat is ook echt zo! Om 22:00 doen Michel, Elisa en ik deze deur achter ons dicht..nieuw deuren zullen open gaan. Jonatan halen we op bij Schoudee, die heeft daar zijn eindfeest van de basisschool nog mee kunnen vieren. Onder luidt gegil en getrommel op de auto rijden we daar weg. Ook voor Jonatan is zo dit hoofdstuk afgesloten. Elisa heeft als afsluiting in de klas een spreekbeurt gedaan over haar vertrek en ijsjes getrakteerd, daarnaast de woensdag voor vertrek nog een gezellig kinderfeestje gehouden. Michel en Jonatan vertrekken de volgende morgen om 05:00, na een lange reis zijn ze ’s avonds om 23:30 aan in Erd.WP_20150710_21_59_44_Pro Elisa en ik vliegen 13 juli achteraan en we verblijven zolang bij mijn ouders. Deze dagen vliegen ook voorbij. Het is fijn om een paar dagen met Elisa samen te zijn. Geen drukte van verhuizen, geen continu van afleidingen, gewoon heerlijk onverdeelde aandacht kunnen geven. 13 juli om 13:30 vertrekken we, Rianne van der Slikke komt ons halen en we hebben samen nog een gezellige reis. Alles verloopt goed en om 19:30 staan we in Boedpest. Het nadeel van vliegen is dat je in een heel korte tijd in je andere leefwereld bent. Dit zorgt er dan ook voor dat ik de volgende ochtend pas een beetje begin met echt landen in ons nieuwe huis. Het inrichten van de keuken met al mijn eigen spullen helpt daar goed aan mee . De kinderen hebben het enorm naar hun zin. Ze rennen door de tuin, helpen met uitpakken en spelen heerlijk op hun kamer. Als we vragen of ze het naar hun zin hebben krijgen we tot nu toe steeds een volmondig ja! Een paar dagen zijn we in ons huis, om vandaag de groep jongeren vanuit de Maranatha kerk te verwelkomen in het oosten. We gaan weer een geweldige project tijd tegemoet, waarin we met elkaar het verschil zullen maken. Met dat ik dit schrijf besef ik mij dat het verschil maken nu door kan gaan, het stopt niet meer bij einde project! Onze verhuizing naar hier maakt dat wij ons het hele jaar door kunnen richten op het helpen van onze medemens in nood hier. De dakloze en verslaafde op de straat..het gezin in erbarmelijke omstandigheden…de opvang die onze hulp heeft ingeschakeld om het evangelie te brengen. Hulp kunnen bieden waar dit nodig is praktisch of hoe dan ook. Begeleiding en coachen naar zelfredzaamheid, motiveren en bemoedigen om met hun verslaving af te rekenen. Iedereen te laten ervaren dat ze geliefd zijn en het waard zijn om een menswaardig leven te hebben. Dat is wat we nu fulltime kunnen doen met elkaar als gezin, met onze vrienden hier en samenwerkend met de plaatselijke bevolking. Het is een heel ander leven. Een leven waar we al heel lang naar verlangen. Het is geen rechte, gladde weg zonder obstakels. Maar ook op deze weg worden wij gesteund en geleidt door Hem. Hij is voor ons, achter ons, naast ons, boven en onder ons. Hij zal ons nooit verlaten en in Hem ligt dan ook ons vertrouwen dat in alle opzichten we altijd getuige zullen kunnen zijn van : “Er is altijd genoeg!”…
enough

Op water lopen..

Hoogste tijd voor een nieuw blog, het aftellen is inmiddels begonnen! De afgelopen weken zijn er veel dingen geregeld. Het eerste wat afgevinkt kon worden op onze lijst was de school van de kinderen. Eind maart kregen we de officiële bevestiging dat Jonatan en Elisa zijn toegelaten op school. Jonatan in 5th grade en Elisa in 3th grade. Jonatan doet eigenlijk een jaar over, maar dit hebben we met opzet gedaan. Hij is een jonge leerling en alles bij elkaar genomen leek ons dit allemaal het beste besluit. Wat een enorme kreet van blijdschap gaven we hier bij de officiële bevestiging!

Het tweede wat wij van ons lijstje geschrapt kon worden is ons huis. Na veel wegen onderzocht te hebben is het uiteindelijk “Hopmans wonen” geworden die ons huis gaat “inhuren”. Wat is dat dan hoor ik jullie denken!? Inhuren betekend dat Hopmans ons huis huurt en streng controleert en mede onderhoudt. Voor ons houdt dat in dat we een zekerheid hebben van betaling en toezicht op het huis en dat is ons heel veel waard. Het verhuren van ons huis was uiteraard een grote voorwaarde om te kunnen vertrekken, want dubbele lasten is gewoon geen optie. Het feit dat dit ook afgevinkt kan worden is dan ook een grote opluchting, maar ook bevestiging dat we op de goede weg zitten. De weg naar bestemming!

Een huis in Hongarije is uiteraard ook iets wat geregeld moet worden. We zullen daar een huis huren en we hebben 2 dagen om er samen 1 uit te kiezen. Ik vlieg 10 juni naar Hongarije, Michel rijdt met de bus zodat er alvast een groot deel van onze inboedel erheen kan. Op donderdag 11 en vrijdag 12 hebben we de tijd om een plekje voor ons gezin te zoeken. Dit is niet iets wat we alleen allemaal moeten regelen, onze vrienden daar zorgen voor de afspraken met de juiste mensen die ons wat woningen kunnen laten zien. We hebben er alle vertrouwen in! Op zaterdag 13 juni zal ik terug vliegen naar Nederland. Michel blijft daar om zaken te regelen en alvast het een en ander in het huis te doen.

Lijstje-afvinken-150x150to-do

Voor Embrace zijn we hard aan het werk en moet er veel gebeuren. Ons TFC (Thuis front commissie) heeft versterking mogen ontvangen en daar zijn we heel blij mee. Kees Fonteine, welkom aan boord! Deze groep mensen achter ons is van groot belang. Deze week nog heb ik mogen ervaren hoe fijn het is om samen over zaken na te denken en ze samen aan te kunnen pakken. Het is namelijk gewoon niet meer mogelijk om alles zelf te moeten regelen. Koningsdag was ook daarin een goed voorbeeld. Matthijs als coördinator acties /markten heeft dit grotendeels zelf geregeld in Goes en dat is super. Hij heeft trouwens versterking gekregen van Sander van Deventer in zijn werkzaamheden, ook voor jou een warm welkom Sander!

Ondertussen staan er overal dozen in ons huis en pak ik zaken direct in als ik weet dat ik die niet nodig meer heb de komende tijd. Alles op het laatste moment is iets wat ik uit alle macht wil voorkomen. Het halen van internationale uitreksels van alles en iedereen heb ik ook grotendeels achter de rug. Misschien helemaal niet nodig, maar in Hongarije bij een balie staan en er dan achter komen dat dit wel verstandig was geweest, dat zou alles behalve prettig zijn! Daarnaast nog een aantal administratieve zaken die ik gewoon goed geregeld wil hebben voordat we vertrokken zijn. Alle dagen zitten echt vol en het is dan ook opletten dat we als gezin en als man en vrouw af en toe echt een dag van “samen zijn zonder afleiding” plannen.

familie

Op water lopen.. is de titel van dit blog. Waarom? Heel veel zaken zijn rond of bijna rond. Het stuk financiële ondersteuning is dat echter nog niet. Wij en anderen werken daar hard aan, maar meer dan dat kunnen wij als mens niet doen. Via deze weg willen we u als lezer vragen om dit punt mee te nemen in gebed en om er over na te denken ons maandelijks te ondersteunen , uw hulp is hard nodig. Naast hard werken eraan blijft geloof en vertrouwen over. Vertrouwen kunnen hebben betekend dagelijks je focus juist houden, steeds weer. Je niet laten bepalen door de omstandigheden en vasthouden aan alle beloftes die God ons heeft gedaan…en Hem daarin vooral geen beperkingen op laten leggen door onze ratio of door de ratio van anderen. Niets is onmogelijk voor Hem. Hierin is wel belangrijk dat ik (en Michel) steeds weer die bevestiging vragen dat we wandelen in Zijn wil. Het mooie en bizarre is dat we die ook steeds weer krijgen. Door preken, uitspraken van en gesprekken met  mensen, dingen die we lezen op een moment dat we het moeilijk hebben en dus ook door zaken als bijvoorbeeld het verhuurd hebben van ons huis. Makkelijk..nee dat is het absoluut niet altijd, maar dit is wel hoe wij ons leven willen uitleven. Wandelen in Zijn bestemming en vertrouwen hebben ten allen tijde, ongeacht of dit tegen onze ratio ingaat of niet.

water

Oooo…….mijn God!

De weken vliegen voorbij. We hebben elke maand een bestuursvergadering en ook met ons TFC ( thuisfrontcommissie) zijn we goede stappen aan het zetten. Kees Fonteine heeft zich ook aangesloten bij het TFC. Welkom Kees, we zijn er heel blij mee!
Het vinden van de beste optie voor ons huis in Nederland heeft ons bij HousingXL gebracht. Een verhuur makelaar. Komende maandag de eerste afspraak! Het goed en makkelijk aan een huurder komen is voor ons 1 van de bevestigingen dat we de juiste weg bewandelen. Al vaak heb ik dat gezegd: “Heer, is het vertrek naar Hongarije nog niet uw tijd, dan geen huurder!”. En dan..zijn er inmiddels al 2 gezinnen geïnteresseerd via mond tot mond reclame…
Daarnaast zaken met de belasting regelen, kijken of er een weg is tot behoud van kinderbijslag ( helaas niet LOL) en niet te vergeten de school voor de kinderen! Een mail met 20 bijlagen was het resultaat. Alles wat ze nodig hadden eerst in het Engels vertalen en grafieken duidelijk proberen te omschrijven. Een intensief karweitje, maar nadien besprong mij een gevoel van enorm enthousiasme! YES..gelukt!enthousiasme
Ik luisterde laatst naar een preek en die ging over “God de voorziener”. De kern was duidelijk; Ja, God zal voorzien en verhoort gebeden, maar dan moet je wel het besluit nemen om Hem te gehoorzamen. En bij dat gehoorzamen hoort dan ook het vertrouwen. Blind vertrouwen! Ik moet toegeven dat ik mezelf daar met regelmaat aan moet herinneren. Vetrouw Janet…blind! Naast dat ik dit kan toepassen op fysiek gebied bij mezelf ( rug en bekken veroorzaken flink wat problemen), de bloeddruk van Michel die te hoog was is er daar ook ons autoprobleem. Afgelopen dinsdag werd hij opgehaald om ernaar te kijken ( rijden mag niet meer). Resultaat: Kosten om hem weer helemaal op orde te krijgen ruim 500 euro..auw! Aangezien we onze auto niet zullen gaan invoeren bij de verhuizing naar Hongarije en we ons geld hard nodig hebben, een flink bagger resultaat. Tot mijn grote verbazing was mijn primaire reactie: “Nou Heer lekker dan, ook dat nog. Laat maar zien wat er moet gebeuren, ik weet het even niet”. Het mooie was dat Michel en ik meteen op dezelfde lijn zaten. Er nog geld stoppen is waarschijnlijk niet meer zo handig. We laten het maar even los.autopech
Vanuit de CGK Goes is er een donatie gekomen voor een wasmachine op de school in Tiszaszalka! Nelli de directrice is er enorm blij mee en wij dus ook, dankjewel! Een mail die we deze week kregen was ook heel erg bijzonder. CGK gasthuiskerk Middelburg is op zoek naar een bestemming voor de zomerreis van 2016. Via CGK Goes was hij op de hoogte gebracht van ons werk. Het is zo enorm gaaf en bijzonder dat deze dingen gebeuren. Dat er een paar jaar terug een initiatief van ons was om een beetje te gaan helpen….en dan kijken naar het nu. Onvoorstelbaar, wat een sneeuwbal effect en wat een voorrecht om daar deel van te mogen zijn.
Een vertrek naar een ander land, betekend ook dat je ouders achterlaat hier en Michel zijn oudste dochter. Natuurlijk, het is maar 2 uur vliegen, je bent er zo, maar daar zit het lastige niet in. Het loslaten, het emotionele stuk dat is het lastigste. Niet zozeer voor ons, maar wel voor hun. Michel is enigst kind en naast dat creëer je een afstand tussen kleinkinderen en grootouders. Michel en ik zijn daar zelf aardig nuchter in, maar we hebben wel te maken met de emoties van onze ouders. Dat is niet altijd makkelijk. Ik heb geleerd dat we niet in staat zijn om alle zorgen en onrust weg te nemen. Dat gaat gewoon niet. Er zullen altijd vragen onbeantwoord blijven en keuzes onbegrepen. Maar dat is een logisch gevolg van de keuze die Michel en ik hebben gemaakt. Gehoorzamen en vertrouwen…
gehoorzaamheid-300x200

En de stappen zijn…

Soms dan heb je van die momenten dat je denkt; “Waar ben ik aan begonnen?” Gelukkig zijn die momenten niet vaak en als ze er zijn dan is het niet voor lang. De periode waarin we zitten is een tijd van veel zaken en veel verschillende zaken. Michel en ik verlangen dan ook enorm naar de overstap en dat we ons kunnen bezighouden met 2 dingen. Ons gezin en onze missie.
Absoluut, natuurlijk besef ik, en Michel ook, dat ook dan het net zo druk zal zijn met periodes. Maar nu moeten we onze aandacht richten op veel meer verschillende dingen. Simpelweg, omdat we nog banen hebben naast alle andere dingen waar we al voor meer dan 50% inzitten.
Dat maakt dat ik wel eens flink moet zoeken naar die geweldige “niks box” die mannen schijnen te hebben. Die kan ik maar moeilijk vinden hoor! Even gewoon met niets bezig zijn in je hoofd..uhm..ik weet nog steeds niet hoe dat moet.
De groepsreis van komende zomer met jongeren uit de CGK uit Goes was binnen 24 uur volgeboekt! Onvoorstelbaar en een enorm geschenk 32 jongeren. Wat zullen ze weer veel kunnen gaan betekenen voor de mensen in Hongarije.
Ik spreek expres over groepsreis, omdat we hebben besloten het deze zomer bij deze reis te houden. Afgelopen 2 jaar hebben we er 2 gedaan, maar vanwege de drukte die bij onze verhuizing komt kijken hebben we besloten het deze zomer bij 1 te houden.Niet alleen voor Michel en mij, maar ook voor de kinderen lijkt ons dat een verstandige beslissing.
Ja, inderdaad dat lees je goed! Ons vertrek! We gaan er nu toch echt voor. De kinderen worden deze week ingeschreven bij de school in Boedapest en spullen die we niet tot nauwelijks gebruiken worden ingepakt. We zijn bereid en enthousiast om te gaan!
koffers2 Vaak krijgen we de reactie; “spannend zeg”, misschien gedeeltelijk soms wel, maar het gevoel wat overheerst is “hè hè, eindelijk!”. De twee dingen die het spannendste zijn is het financiële stukje rond krijgen en een goede huurder vinden voor ons huis. Maar ook hierin hebben we vertrouwen.
Zoals u ook kunt lezen in onze nieuwsbrief is dat we op zoek zijn naar mensen. Mensen die tijd en energie willen steken in het verbeteren van mensenlevens in Hongarije. Want dat is waar iedereen het voor doet. Dat is waar je mee bezig bent als je verbonden bent met Embrace!
We zijn op zoek naar een coördinator groepsreizen. Deze persoon(en) is/zijn o.a. bezig met groepen/kerken/organisaties informeren en motiveren om met een groep te komen dienen in Hongarije. Daarnaast zijn we op zoek naar mensen die zich actief gaan inzetten om fondsen/partners te werven i.v.m. financiën.
Heb je interesse om met deze zaken aan het werk te gaan (of andere) , neem dan z.s.m. contact met ons op!
visje161