Never underestimate the power of prayer…

“Mam..we wonen echt in Hongarije” zegt Jonatan. “En ik weet niet waarom maar ik vindt het hier gewoon fijner dan in Nederland”. Dit zijn uitspraken die voor ons van groot belang zijn. Het is thuis voor ons hier in Hongarije, maar ook de kinderen ervaren het zo en dat is misschien wel minstens zo belangrijk!

In Nederland hebben de kinderen herfstvakantie gehad, hier hebben ze dat niet. De eerste vakantie is tijdens de kerstdagen. Daar staat tegenover dat de zomervakantie hier al begint op 10 juni tot eind augustus! Af en toe hebben ze een dagje extra vrij, voor of na het weekend en daar genieten we dan ook extra veel van. Op school hebben ze het enorm naar hun zin ondanks dat het een stuk intensiever is dan in Nederland. De taal pakken ze snel op, Elisa gooit er thuis met steeds grotere regelmaat Engelse woorden en zinnen door en dat is een goed teken! Met vriendjes afspreken gebeurt ook met regelmaat en ook daar is taal geen barrière.

Op facebook zetten we met regelmaat updates over wat we meemaken en wat we doen. Niet iedereen maakt uiteraard gebruik van facebook dus wil ik ook in dit blog wat stukjes daarvan delen.

Michel was in de Oekraïne en Kroatië. Beide dagen waren lange ritten. De reizen werden door Embrace gedaan in samenwerking met de Baptist Aid. De hulpgoederen en het voedsel wat we konden uitdelen was mogelijk door verschillende donaties die we hebben mogen ontvangen. Het afgeven van de hulpgoederen in de Oekraïne werd vooral moeilijk gemaakt door het moeilijk kunnen passeren van de grens. Hulpgoederen de grens over zonder de aanwezigheid van iemand met een diplomaten pas is niet mogelijk. Twee bussen volledig afgeladen deze week en een volgende rit wordt later nog gepland. De eerste bus komt eigenlijk zonder moeite de grens over. Vervolgens stapt degene met de “pas” uit de bus, gaat de grens terug over en stapt in bus nummer 2 om deze ook over de grens te krijgen. Helaas…de douanier herkent hem en daarnaast staat deze bus niet geregistreerd op zijn naam in tegenstelling tot de andere bus. Reden genoeg om moeilijk te gaan doen. Bus aan de kant, klep open en dan maar wachten. Na een uur geven ze op en laten ze bus nummer 2 ook door. Bij aankomst worden de goederen met open armen ontvangen. Het is voor hen onvoorstelbaar dat ze zoveel krijgen. Mooi om deze dankbaarheid te mogen ervaren.

Kroatië…bij aankomst bij de grens wacht ook hier een uitdaging. De tijd om op het terrein te komen door middel van inschrijven en speciale pasjes is voorbij voor die dag. Er volgt een flinke onderhandeling en de belofte om de volgende keer drinken voor de bewakers mee te nemen. Dit blijkt voldoende en ze kunnen door. Wat Michel vervolgens waarneemt is intens. “O, Heer mijn God” is zijn primaire reactie. De goederen en voedsel wat ze bij hebben is in mum van tijd op. In een uurtje passeren meer dan 1000 mensen hem. Mannen, vrouwen, kinderen, baby’s. Elke dag registreren ze ruim 6000 mensen om ze vervolgens in bussen te zetten, vervolgens gaan ze op de trein. Hier wordt je stil van..Hoe kan dit goed gaan? Hoe kunnen de landen deze stroom van mensen aan? Er komt geen einde aan, ’s nachts gaat de stroom van mensen door. Ze mogen dan in de tenten blijven om een beetje te kunnen slapen. De volgende dag worden ze dan geregistreerd en ook op de bus gezet. Hulp is hier hard nodig en dat blijft voorlopig nog zo.

Inmiddels is de grens tussen Kroatië en Hongarije ook dicht. Dicht betekend in de praktijk dat de mensen op de officiële overgangspunten de grens nog steeds kunnen passeren. Dit is ook het geval bij de grenzen die dicht zijn gegaan naar Servië toe. Op gezette tijden, op officiële punten en met behulp van een officiële asielaanvraag. Hongarije heeft dit jaar tot nu toe 370.000 vluchtelingen binnen gekregen, de meeste trekken verder binnen Europa.  Michel zal binnenkort weer naar Kroatië gaan met de Baptist Aid om een grote hoeveelheid houdbaar voedsel, slaapzakken, matjes, hygiëne pakketten en regenjassen uit te delen. In Kroatië loopt het vast, omdat de vluchtelingen daar binnen blijven komen, maar met mondjesmaat door kunnen naar Slovenië.

Ik (Janet) ben nu twee keer naar Oost-Hongarije geweest  vanwege het gestarte sponsorprogramma daar. De eerste keer was eind september. De morgen na mijn bezoek kreeg ik om 07:00; een berichtje op mijn telefoon van 1 van de meiden (11 Jaar) uit een van de gezinnen. “Hoe gaat het met jou? Dankjewel voor wie je bent en wat je voor ons doet!”
Als ik aanklop bij 1 van de huizen opent een jongetje van 3 de deur, hij steekt zijn handen in de lucht en roept “Hollandul!!”. Dit gezin zat afgelopen twee jaar ook in de zomerprojecten en de kinderen weten inmiddels wie ik ben J
Een aantal weken terug kregen ze de opdracht om alles in een schriftje bij te houden van wat ze uitgaven.Mijn vertalers/vrienden waren zo enorm verbaasd…Ze hadden het gedaan! Alles tot in details netjes bijgehouden. Ik zat alleen maar met een smile van oor tot oor, en heb ze enorme gecomplimenteerd! Ik was niet verbaasd, ik heb bij de start besloten dat ik in deze mensen wil vertrouwen!
Alle gezinnen krijgen door ons gemaakte, mapjes met o.a. lijsten die ze in kunnen vullen om inzicht te krijgen in hun in- en uitgaven. Samen hebben we de vaste lasten ingevuld en wat er binnen komt. Ze zagen nu wat ze ter beschikking hebben om als leefgeld te gebruiken en te reserveren. Bij het ene gezin zie ik mogelijkheden, bij het andere gezin staan we voor zeer grote uitdagingen. We praten op een gezellige, ontspannen modus over hoe ze de dingen kunnen aanpakken. Het mooie is dat ik hen enorm help door puur mijn eigen ervaringen te vertellen. Wat mijn manieren zijn om zo min mogelijk geld uit te geven. Ze genieten ervan en we hebben echt plezier samen. Het is bijzonder en ik mag ervaren dat ik grote stappen zet in een goede band opbouwen. Wat ook super was om te zien is dat ze door hun inzet en de complimenten die ze daardoor krijgen trots durven te zijn op zichzelf. Het werkt ook opbouwend als het gaat om eigenwaarde! Het project wordt met zoveel enthousiasme ontvangen en de inzet van de gezinnen is groot. Ze gaan ervoor en dat maakt in alle opzichten het sponsorprogramma tot effectief, mooi en geweldig project! Ook afgelopen keer was weer bijzonder. Tijdens een bezoek bij een gezin komt het gesprek op geloven in God. Deze moeder begin uit zichzelf te vertellen. Jaren terug hebben we ons laten dopen, maar op de een of andere manier is er iets veranderd. We praten een tijdje en ik probeer haar een hart onder de riem te stoppen door aan te geven dat God er altijd is. Ook in problemen en moeilijkheden. Dat Hij niet altijd de omstandigheden wegneemt, maar ons wel de kracht en wijsheid geeft om er doorheen te komen. Deze zelfde moeder gaf aan dat ze blij is met haar andere manier van geld uitgeven en nadenken erover. Door deze verandering kon ze nu haar kinderen laten kiezen uit schoenen van 3000 huf  (ongeveer 10 euro) in plaats van 2000.

Naast het bezoeken van de gezinnen heb ik de laatste keer ook training mogen geven aan 8 vrouwen. Een training die hun in staat stelt om te gaan werken met het sponsorproject. Hoe breder het gedragen wordt hoe beter. Een missie moet niet alleen afhankelijk zijn van Michel en mij. Hun reactie was enorm positief! De training was geslaagd en de boodschap was duidelijk. Dit deel ging over de basis van het programma, hoe we werken en uitleg over de financiële begeleiding. Vanwege de uitleg over de basis van het programma was het gelijk een opbouwende boodschap voor hun geloofsleven. Dat maakte het extra bijzonder. Dat is namelijk de basis van dit programma. De onvoorwaardelijke liefde uitdelen, leven vanuit onze opdracht. Mijn bezoeken aan het oosten hebben nog meer meerwaarde gekregen. Naast de gezinnen en de trainingen zijn het de docenten en vrienden daar die steeds uitkijken naar mijn komst en het jammer vinden als ik weer ga. Mijn aanwezigheid, de vragen die ik stel, de bemoedigingen die ik geef, het geeft ze kracht en bemoediging. Dat terug te horen als extra feedback maakte mij heel erg stil…Tegelijkertijd zet dat mij ook gelijk aan het denken. Wat kan ik doen om deze mensen nog iets meer te geven..?

Ik kan nog veel meer schrijven, maar dan wordt dot blog wel erg lang 😉

Gebed heeft kracht, dat hebben wij al  meerdere malen mogen ervaren hier. Wij willen dan ook vragen of u ons wilt meenemen in uw gebeden. Dankjewel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Are you a robot? Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.