Alles is anders en toch..is het ons thuis!

Migranten problematiek..wij helpen mee! Meer erover leest u in dit blog. Daarnaast leest u over het opbouwen van een daklozen kerk, het sponsorprogramma en persoonlijke avonturen!

Inmiddels is het twee maanden geleden dat we verhuist zijn. Hiervan  zijn we ruim twee weken op project geweest in het Oosten van Hongarije. Zoals jullie kunnen lezen in het vorige blog is de projecttijd weer heel erg bijzonder geweest.

Als we terug zijn in ons huis in Érd na de projecttijd komen we niet echt helemaal tot rust. We hebben al maanden geen auto meer voor ons gezin. De bus is alleen geschikt voor 3 personen. Daarnaast internet regelen in huis en een zorgverzekering…maar..Al deze deuren gaan pas open als we in het bezit zijn van een Lacim kaart. Een kaart die bevestigd wie je bent en waar je woont. In Nederland kennen we dit niet. Allereerst op naar het gemeentehuis. Helaas, omdat we uit een ander land komen moeten we naar Boedapest naar de immigratiedienst. Op dinsdag na een lange reis met openbaar vervoer komen we daar aan. Heel veel mensen in de wachtkamer en een nummer wat nog ver in de toekomst ligt in onze handen. Michel moet 4 postzegels halen bij het postkantoor aan de overkant…geen idee waarom. Na 5 uur wachten zijn we aan de beurt. En gelijk is duidelijk dat al mijn internationale uitreksels niet voor niets zijn geweest! Maar dan vragen ze om onze zorgverzekering. We leggen uit dat we die pas kunnen aanvragen als we de adres kaart hebben. Ja, dat begrijpen we, maar mogen we toch uw zorgverzekering weten? Wat heb ik mijn lachen in moeten houden. Alles wordt omgedraaid! Michel moet van alles tekenen. Dat hij ons zal onderhouden, wanneer de laatste keer was dat we over de grens gingen etc. Uiteindelijk na veel stempels en papieren moeten we een ander papier tekenen. Ok, klaar zegt ze..Uhm, vertel? U kunt zien dat u nog een aantal documenten mist. Deze moet u nog inleveren dan kunnen we verder met de aanvraag. Conclusie; nog een keer in de rij! Gelukkig kan Vivi, een vriendin van ons oppassen op de kinderen en gaan we voor ronde 2 op vrijdagochtend. Een uur voor opening sta ik in de rij, met goed resultaat, er zijn maar 4 mensen voor ons. Tevreden met een ongeldige CZ pas en een bankafschrift stappen we om 10:00 buiten met 4 x een Lacim kaart. Een grote halleluja en woehoe kreet op straat is het gevolg!…Nu 2 weken later moest Michel een aangetekend “iets” gaan ophalen op het postkantoor. Wat blijkt; 4x de officiële Lacim kaart! Haha de kaartjes die wij hadden waren tijdelijke. En wij maar denken dat ze vast anders waren omdat we uit Nederland komen! Nu hebben we dezelfde als iedere andere Hongaar! O ja, en de postzegels, dat was in dit geval het betaalmiddel van deze kaart.

In de eerste week van augustus krijgen we bezoek van een gezin Wilbert en Rachel Koelewijn en hun twee kinderen. Twee jongens, allebei zelfde leeftijd als onze kids. We kennen elkaar niet. Via facebook en de website van Embrace heeft ze mij getraceerd. We gaan een dag met z’n allen op pad. We bezoeken de Utcafront (daklozen en verslaafden opvang) en de Maglodi Ut (voedselpunt voor daklozen en verslaafden). Het is heerlijk om er te zijn. Gelijk ook weer die bevestiging dat we hier horen. Een schouderklopje, kleine gesprekjes, glimlach, helpende hand en muziek..je ziet en voelt de plek veranderen. Van een tent waar een maaltijd wordt gegeven naar een tent waar aandacht wordt gegeven. Mensen fleuren op, genieten er zichtbaar van en vragen ook meteen wanneer we weer komen. Ook Jonatan voelt zich al thuis tussen deze mensen. Met zijn Engels praat hij er ook met een aantal en als snel wordt er gevraagd waar hun bárat (vriend) Jonatan is. Goed voorbeeld doet goed volgen, zo mooi om te zien! We hebben samen met dit gezin een heel bijzondere tijd. De overtuiging is er dan ook dat dit niet de laatste keer is dat we elkaar ontmoeten.

Tsja, de bus. Michel heeft met een tropische temperatuur heel veel garages gehad en ook vrienden deden hun best, maar helaas. We zijn in Hongarije, niet in Nederland! We besluiten een poosje naar de camping te gaan. Even bijtanken met het hele gezin. Omdat we dus nog geen auto hebben ga ik met het openbaar vervoer. Mijn avontuur begint met Hongaarse zinnen opschrijven en woorden opzoeken die ik tijdens deze reis wel eens nodig zou kunnen hebben. De volgende dag stap ik op de trein, uur later in de bus en 3 uur later sta ik op de camping. I did it! Het is erg fijn om in de rust te komen. De kinderen genieten enorm en we ontmoeten oude en nieuwe vrienden…Zo ook zien we weer onze autohandelaar die we vorig jaar voor het eerst ontmoet hebben. Hij bekijkt onze bus, maar geeft aan dat hij deze eigenlijk niet inkoopt. Wel anderen die bij hem langskomen en tegen hen zal hij het zeker aangeven. Hij verteld dat hij thuis een oude passaat heeft waarmee hij alleen naar zijn werk rijd. Het resultaat van deze ontmoeting en ons gebed ( inmiddels hadden we de zoektocht en actieve verkoop los gelaten ) ? Deze handelaar koopt onze bus en we krijgen zijn auto gratis te gebruiken tot het einde van zijn APK, 15 december! AMEN!

De kinderen zijn inmiddels op school gestart. Elisa in 1th Grade en Jonatan in 5th. Het zijn lange dagen van 08:15-15:35, maar ze hebben het naar hun zin en doen het goed!

Binnenkort staat er ook een bijzonder feestje op de agenda. Een Hongaarse trouwerij. Naast dat we de bruid mogen helpen met de bloemen…mag Elisa bruidsmeisje zijn! Wat bijzonder om dit te mogen meemaken!

We zijn van start gegaan met het sponsorprogramma. We zijn begonnen met 5 gezinnen . Deze gezinnen is uitgelegd wat het programma inhoudt en of ze deze hulp willen. In eerste instantie was onze planning om hiermee te beginnen als er financiën voor waren, maar we hebben besloten niet langer te wachten. De hulp is nodig en we starten! Start is dat ze hun uitgaven en inkomsten gaan opschrijven. Wat komt binnen en wat gaat eruit. Zo verkrijgen ze inzicht. Elke week krijgen ze bezoek van iemand die met ons samenwerkt en 1x per maand ga ik naar ze toe. Later in het programma komen andere aspecten naar voren zoals; hygiëne in en om je huis, van jezelf en van je kinderen, goed en gezond voedsel en het belang van onderwijs. Het hele programma is erop gericht om ze terug te krijgen naar zelfredzaamheid.  Omdat het van belang is om ons werk niet afhankelijk te laten worden van ons als persoon is het de bedoeling dat ik een paar mensen in het oosten hiervoor ga trainen. Zo wordt het werk breder gedragen en wordt continuïteit gewaarborgd.

De vluchtelingen problematiek is groot en ook hierin mogen en kunnen wij van betekenis zijn. We helpen persoonlijk op de locaties in samenwerking met de Baptist Aid. Deze hulp bestaat uit assisteren van verpleegkundige, ouders helpen met hun kinderen, geschikte kleding helpen uitzoeken etc. Maar daarnaast ook gesprekjes voeren, potje voetballen en uiteraard speelt Michel op zijn gitaar en zingen we! De kamp bewoners komen zoals altijd vanzelf op muziek af en der rest volgt vanzelf! Vanuit de B.A. kwam er de vraag naar ons of we konden meehelpen om hulpgoederen te verzamelen. Na een heleboel geregel en veel mails en bellen is er een vrachtwagen vol gekomen vanuit Nederland. Het grootste gedeelte wordt geladen door de Hervormde gemeente Sliedrecht ( een deel van hun lading is ook bestemd voor (Oost-Hongarije en de Oekraïne) en Blankenburgh zorgt voor 60 matrassen. Iedereen die meegeholpen heeft om dit te realiseren , heel erg bedankt! Ook voor de extra donaties die we hebben gekregen zijn we erg dankbaar. In overleg zullen we hier z.s.m. spullen van aanschaffen die het hardst nodig zijn en zelf uitdelen.

Een daklozenkerk…geweldig! Op de locatie waar een voedselpunt is gerealiseerd (Maglodi Ut) is de wens een daklozenkerk te gaan opzetten. De teamleider van deze locatie heeft ons gevraagd of we hier alsjeblieft aan mee kunnen helpen. Over die vraag hebben we niet lang nagedacht. Natuurlijk! We zijn in gesprek over hoe dit aan te pakken en kijken of de lokale Baptisten kerk er ook in mee wilt draaien. Deze locatie wordt nu elke week minimaal 1x door ons bezocht om praktisch te helpen, maar ook spelen we bordspelletjes met hun, maken muziek en doen een praatje.

Alles zo anders..en toch thuis.  Dit klopt helemaal. Alles is hier anders. De mensen gaan anders met elkaar om, praktische zaken regelen een stuk ingewikkelder, de manier van werken is hier anders, maar ondanks dat alles is het thuis voor ons. We hebben het minstens zo druk als in Nederland, maar er is een enorme vrede over ons besluit en ons leven hier. Het avontuur gaat verder, mooi, bijzonder, intens, niet altijd makkelijk, maar zeker te weten onze bestemming, ons thuis!

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Are you a robot? Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.