Bikkelen en nog eens bikkelen…maar er is altijd genoeg!

In het vorige blog konden jullie lezen dat het aftellen en inpakken was begonnen. Dat ook de school voor de kinderen rond was en dat ons huis in Nederland in goede handen is bij Hopmans wonen. Als ik dit schrijf zit ik op de bank in Hongarije, Erd.
WP_20150716_17_35_14_ProOnze woonplek wat een onderdeel is van het multifunctionele centrum van Embrace. In de twee dagen die we hadden om deze plek te vinden is het uiteindelijk toch gelukt en konden we gelukkig ook onze spullen kwijt. Dat was namelijk maar afwachten. Het gebeurt vaak genoeg dat je pas een maand later in het huis kan namelijk. In puur vertrouwen hebben we in Nederland de bus vol geladen en God zij dank ging het zoals we hoopten. De eerste lading vanuit ons huis was overgebracht! De weken nadat we dit hebben kunnen regelen zijn een waar gekkenhuis. Ons werk loopt door tot 1 juli en door de vakantie van leiding daar is het extra hard er tegenaan. Daarnaast wordt elke vrij moment benut om in te pakken, sorteren, weg gooien en schoon maken. Daarnaast lopen ander zaken ook gewoon door. De logopedie van Elisa, extra school activiteiten van Jonatan, afspraken voor Embrace, boekhouding, geen enkel moment van geen enkele dag is de afgelopen weken zonder activiteit geweest. Logischer wijs wil je zelf nog afspreken met mensen, maar er zijn ook mensen die “afscheid” willen nemen van ons. Waarom staat dat woord tussen aanhalingstekens? Als echt afscheid ervaren we het niet. We zitten uiteindelijk maar op 1400 km afstand, 1dag rijden of 2 uur vliegen. Wel is het besef dat we mensen voor langere tijd niet gaan zien niet altijd even leuk. 5 juli krijgen we de zegen mee in onze gemeente. Het is een mooie, bijzondere dienst. Na afloop zeggen verschillende mensen ons gedag en krijgen een aantal mooie teksten mee. Ook op ons werk krijgen we een enorm warm “afscheid”. De mooie woorden van Remko en Evelina Jorritsma, maar ook die van alle jongens/mannen. Het is werkelijk overweldigend!
ANBI 27 juli krijgen we geweldig nieuws..post van de belastingdienst. Stichting Embrace voldoet aan alle eisen en we hebben onze ANBI status verkregen! Van vreugde en opluchting doe ik een dansje en juich uitbundig. Het vele werk hieraan is niet voor niets geweest. Op vrijdag 10 juli moeten we het huis leeg hebben, want Michel vertrekt de volgende morgen om 05:00 naar Erd, samen met Jonatan. De dag is zeer pittig, er lijkt geen eind aan te komen..laatste loodjes wegen het zwaarst zeggen ze dan..Nou dat is ook echt zo! Om 22:00 doen Michel, Elisa en ik deze deur achter ons dicht..nieuw deuren zullen open gaan. Jonatan halen we op bij Schoudee, die heeft daar zijn eindfeest van de basisschool nog mee kunnen vieren. Onder luidt gegil en getrommel op de auto rijden we daar weg. Ook voor Jonatan is zo dit hoofdstuk afgesloten. Elisa heeft als afsluiting in de klas een spreekbeurt gedaan over haar vertrek en ijsjes getrakteerd, daarnaast de woensdag voor vertrek nog een gezellig kinderfeestje gehouden. Michel en Jonatan vertrekken de volgende morgen om 05:00, na een lange reis zijn ze ’s avonds om 23:30 aan in Erd.WP_20150710_21_59_44_Pro Elisa en ik vliegen 13 juli achteraan en we verblijven zolang bij mijn ouders. Deze dagen vliegen ook voorbij. Het is fijn om een paar dagen met Elisa samen te zijn. Geen drukte van verhuizen, geen continu van afleidingen, gewoon heerlijk onverdeelde aandacht kunnen geven. 13 juli om 13:30 vertrekken we, Rianne van der Slikke komt ons halen en we hebben samen nog een gezellige reis. Alles verloopt goed en om 19:30 staan we in Boedpest. Het nadeel van vliegen is dat je in een heel korte tijd in je andere leefwereld bent. Dit zorgt er dan ook voor dat ik de volgende ochtend pas een beetje begin met echt landen in ons nieuwe huis. Het inrichten van de keuken met al mijn eigen spullen helpt daar goed aan mee . De kinderen hebben het enorm naar hun zin. Ze rennen door de tuin, helpen met uitpakken en spelen heerlijk op hun kamer. Als we vragen of ze het naar hun zin hebben krijgen we tot nu toe steeds een volmondig ja! Een paar dagen zijn we in ons huis, om vandaag de groep jongeren vanuit de Maranatha kerk te verwelkomen in het oosten. We gaan weer een geweldige project tijd tegemoet, waarin we met elkaar het verschil zullen maken. Met dat ik dit schrijf besef ik mij dat het verschil maken nu door kan gaan, het stopt niet meer bij einde project! Onze verhuizing naar hier maakt dat wij ons het hele jaar door kunnen richten op het helpen van onze medemens in nood hier. De dakloze en verslaafde op de straat..het gezin in erbarmelijke omstandigheden…de opvang die onze hulp heeft ingeschakeld om het evangelie te brengen. Hulp kunnen bieden waar dit nodig is praktisch of hoe dan ook. Begeleiding en coachen naar zelfredzaamheid, motiveren en bemoedigen om met hun verslaving af te rekenen. Iedereen te laten ervaren dat ze geliefd zijn en het waard zijn om een menswaardig leven te hebben. Dat is wat we nu fulltime kunnen doen met elkaar als gezin, met onze vrienden hier en samenwerkend met de plaatselijke bevolking. Het is een heel ander leven. Een leven waar we al heel lang naar verlangen. Het is geen rechte, gladde weg zonder obstakels. Maar ook op deze weg worden wij gesteund en geleidt door Hem. Hij is voor ons, achter ons, naast ons, boven en onder ons. Hij zal ons nooit verlaten en in Hem ligt dan ook ons vertrouwen dat in alle opzichten we altijd getuige zullen kunnen zijn van : “Er is altijd genoeg!”…
enough

2 reacties

  1. lieve Janet en Michel (en kinderen, maar die zullen ons niet kennen, denk ik), jammer, echt jammer dat we er niet waren de 5e juli. We waren dat weekend weg om even bij te tanken samen na een heel drukke tijd. En dat was goed! Maar zodoende hebben we jullie gemist en ook de bruiloft van Edith.
    Tja, als je alles van te voren zou weten…

    Mooi om jullie blog te lezen en zo mee te mogen leven met jullie gezinnetje daar en jullie werk. We wensen jullie er bovenalles Gods zegen bij!

    Lieve groet,
    Rienk en Marleen

  2. Fijn dat ook Jonatan en Elisa zo positief zijn. Ik hoop dat dat zo blijft en dat ze hun draai op school straks snel zullen vinden. Ook hoop ik dat ze hun eigen nieuwe vriendenkring gaan opbouwen. Het blijft spannend… X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Are you a robot? Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.